فسیل‌ها نشان می‌دهند که خزندگان گردن دراز چگونه سر بریده شده‌اند

در سال 1830، هنری دلا بچه، دیرینه شناس انگلیسی، نقاشی “Duria Antiquior” را ساخت.تصویری از اقیانوس های مزوزوئیک او هنگام تصویر کردن یک خزنده دریایی گردن دراز، گلویش را که بین آرواره‌های یک ایکتیوزاروس هیولا بسته شده بود به تصویر کشید.

تقریباً دو قرن بدون شواهد مستقیم از گاز گرفتن گردن De la Beche گذشته است. اما پژوهشی که روز دوشنبه در مجله Current Biology منتشر شد، شواهد تلخ و بسیار نادری را ارائه کرد که نشان می‌دهد شکارچیان گردن دراز و کشیده خزندگان را که در اطراف دریاهای ماقبل تاریخ شنا می‌کردند، به عنوان یک هدف مقاومت‌ناپذیر می‌دیدند.

استفان اسپیکمن، دیرینه شناس موزه ایالتی تاریخ طبیعی در اشتوتگارت، آلمان و نویسنده این مطالعه، گفت که قربانی تانیستروفیوس بود که گردن او در سوابق فسیلی “کاملاً منحصر به فرد” است. این سازه – که نیمی از بدن حیوان را تشکیل می‌داد – از 13 مهره دراز و به هم پیوسته عجیب و غریب ساخته شده بود که گردنی به سفت یک میله ماهیگیری ایجاد می‌کرد.

“دریافت هر گونه بینشی در مورد چگونگی عملکرد این ساختارهای افراطی با نقاط ضعف و قوت بالقوه بسیار مهم است.” اسپیکمن گفت.

دکتر. تحقیقات دکترای اسپیکمن نشان داد که دو گونه مجزا از Tanystropheus – یکی کوچک، دیگری تقریباً 20 فوت طول – در تالاب های کم عمق آلپ تریاس زندگی می کردند و به احتمال زیاد ماهی را از نشستن در کف دریا شکار می کردند. در جریان آن تحقیق، دکتر. اسپیکمن یک جفت نمونه از هر دو گونه را مطالعه کرد که هر کدام فقط از یک سر و گردن تشکیل شده بودند.

دکتر Dr. اسپیکمن گفت. “مثل شکستن یک جارو است.”

دکتر. اسپیکمن این نمونه‌ها را با همکار خود، ائودالد موژال، دیرینه‌شناسی که در تجزیه و تحلیل تعاملات شکارچی و شکار در فسیل‌ها، به‌ویژه آثار گزش روی استخوان‌ها، تخصص دارد، به اشتراک گذاشت. پس از یک بعدازظهر با فسیل ها در محل استراحت خود در زوریخ، آنها به این نتیجه رسیدند که گردن ها از هم جدا شده است.

دکتر دکتر “قسمت شکسته استخوان‌ها شبیه به شکستن استخوان مرغ است.” مجال گفت. استخوان زمانی که هنوز تازه بود و به احتمال زیاد زمانی که حیوان هنوز زنده بود شکسته شد.

این تیم فاصله بین علائم گزش را در Tanystropheus بزرگتر اندازه گیری کرد و آنها را با آرواره های شکارچیان مختلف که در زیستگاه مشترک بودند مقایسه کردند. مقصر احتمالی یا یک نوتوسور بزرگ – اجداد فوک مانند پلزیوسارها – یا یکی از دو ایکتیوسور بزرگ و درنده بود. مجال گفت. Tanystropheus کوچکتر ممکن است توسط یک خزنده دریایی کوچکتر یا یک ماهی بزرگ مورد حمله قرار گرفته باشد.

این تیم نتیجه گرفت که هر دو حیوان به احتمال زیاد از بالا مورد اصابت قرار گرفته اند، احتمالاً توسط شکاری که بیشتر به بدن گوشتی آنها علاقه مند است تا گردن دوکی یا سرهای کوچک آنها. دکتر “آنها احتمالاً ترجیحاً همان ناحیه گردن را هدف قرار می دهند.” مجال گفت: آنقدر دور از سر که دفاع از خود را برای حیوان سخت کند.

Tanystropheus تنها خزنده دریایی شناخته شده است که از چنین سر بریدن بدون تشریفات رنج می برد. گردن دراز پلزیوسارها – خزندگانی که پس از انقراض تانیستروفئوس پدیدار شدند و تا پایان دوره مزوزوئیک باقی ماندند – از مهره‌های حجیم زیادی تشکیل شده است که همگی در ماهیچه‌ها و سیاه‌پوستان مدفون شده‌اند. مجال گفت. در حالی که ممکن است آن را در گردن نیز گرفته باشند، “یک لایه بسیار ضخیم از گوشت و پوست در اطراف گردن به این معنی است که شکارچیان ممکن است هیچ اثری روی مهره ها از خود باقی نگذاشته باشند.”

اما حتی اگر گردن دراز نقطه ضعفی برای شکارچیان بود، محققان خاطرنشان می‌کنند که به وضوح یک استراتژی تکاملی موفقیت‌آمیز بود. بسیاری از گروه‌های مختلف خزندگان دریایی ماهی‌خوار به‌طور مستقل گردن‌های کشیده را طی ۱۷۵ میلیون سال تکامل دادند. حتی خانواده تانیستروفیوس نیز داستان موفقیت آمیزی را به اثبات رساند، و در سراسر سواحل تریاس از اروپای مدرن تا چین گسترش یافت و 10 میلیون سال دوام آورد.

دکتر “تکامل یک بازی مبادله است.” اسپیکمن گفت. در دراز مدت، خطر داشتن گردن بلند برای این حیوان ارزشش را داشت.

به عبارت دیگر، بیرون آوردن گردن می‌تواند برای این گونه ارزش داشته باشد – حتی اگر شخصاً سرتان گاز گرفته شود.

Kendrick Patel

پیشگام مادام العمر الکل. پزشک بیکن. گورو معمولی تلویزیون نرد قهوه. عاشق توییتر. کاوشگر آماتور

تماس با ما