نظر چگونه از جنگ با چین جلوگیری کنیم

در تابستان 1914، تعداد کمی خواهان جنگ بودند یا فکر می کردند که یک جنگ بزرگ ممکن است. پدربزرگ و مادربزرگ من در آن بهار در لویو، اتریش-مجارستان ازدواج کردند و من به عکس های عروسی گیج کننده آنها نگاه می کنم و متوجه می شوم که آنها هیچ سرنخی نداشتند که یک فاجعه به زودی کشورشان را محو می کند، زندگی آنها را متلاشی می کند و در نهایت شاخه ای از خانواده را به فرار می فرستد. دنیای جدید.

امسال من گاهی نگران این هستم که ما دوباره نسبت به خطرات درگیری پیش رو خیلی از خود راضی هستیم. و شاید بدترین خطر ژئوپلیتیکی در یکی دو دهه آینده جنگ با چین باشد. در حالی که هیچ یک از طرفین خواهان جنگ نیستند، اکنون هر یک می‌پذیرد که درگیری ممکن است در راه باشد و بر این اساس آماده می‌شود – باعث ایجاد سوء ظن در طرف مقابل و دامن زدن به مسابقه تسلیحاتی می‌شود.

زمان آن فرا رسیده است که هر دو طرف نفس عمیقی بکشند و از لفاظی ها و ضربات نمادینی که ملی گرایان را در داخل خود جمع می کند، عقب نشینی کنند، اما خطر یک فاجعه جهانی را نیز افزایش می دهد. یادآوری این خطرات روز دوشنبه زمانی رخ داد که چین به استقبال گرم ایالات متحده از رئیس جمهور تایوان با ارسال رکورد تعداد هواپیماهای نظامی به نزدیکی تایوان پاسخ داد.

جسیکا چن وایس از دانشگاه کرنل خاطرنشان کرد: کارهایی که به صورت علنی و نمادین برای ایستادگی در برابر پکن انجام می شود، لزوماً باعث نمی شود تایوان امنیت بیشتری داشته باشد. برای مثال، نانسی پلوسی، رئیس سابق مجلس نمایندگان، سال گذشته سفری به تایوان داشت که قرار بود یک نمایش نمادین از حمایت باشد. نظرسنجی نشان داد که ساکنان تایوان با اکثریت 2 به 1 به این نتیجه رسیدند که سفر پلوسی باعث کاهش امنیت آنها شده است.

ویس گفت، اگر می خواهیم به تایوان کمک کنیم، به بازدارندگی بیشتر و تحریک کمتری نیاز داریم.

به نظر من، خطرات درگیری در درجه اول توسط شی جین پینگ هدایت می شود، از سرکوب وحشیانه او در سین کیانگ تا گسترش عظیم زرادخانه هسته ای او که اکنون در حال انجام است، و اگر او گلوله های توپخانه را به روسیه برساند، تنش ها بدتر خواهد شد. اما سیاست داخلی آمریکا نیز در حال هدایت یک مسیر برخورد است و ممکن است با رقابت دموکرات ها و جمهوری خواهان برای محکوم کردن چین بدتر شود.

از نقطه نظر آمریکا، جنگ سرد دیگری ممکن است چندان وحشتناک به نظر نرسد، زیرا ما و روس ها موفق شدیم از سوزاندن یکدیگر در آخرین جنگ جلوگیری کنیم. اما میلیون ها نفر در آخرین جنگ سرد در مناطق جنگ نیابتی از ویتنام تا آنگولا جان باختند. و روسیه و ایالات متحده تا حدودی از جنگ هسته ای اجتناب کردند زیرا رهبران هر طرف خاطراتی از جنگ جهانی دوم داشتند که آنها را محتاط می کرد. من نگرانم که امروز، مانند سال 1914، اعتماد بیش از حد و فشارهای سیاسی نزدیک‌بینانه در هر طرف ممکن است باعث تشدید ادامه تنش شود.

من نیازی به یادآوری ندارم که چین چقدر می تواند ظالم باشد: در ژوئن 1989 در میدان تیان آن من بودم و شاهد تیراندازی ارتش آزادیبخش خلق به جمعیتی بودم که در آن حضور داشتم. اما من همچنین دیدم که چین بیش از هر کشور دیگری در تاریخ مردم را از فقر نجات می دهد و نتایج آموزشی و بهداشتی را به شدت بهبود می بخشد. ما در ایالات متحده باید با این واقعیت ناخوشایند دست و پنجه نرم کنیم که یک نوزاد در پکن ممکن است نتواند منتظر یک رأی معنادار یا آزادی بیان باشد، اما امید به زندگی هفت سال بیشتر از یک نوزاد تازه متولد شده در واشنگتن دی سی است.

وقتی می گویم باید با هم صحبت کنیم، نگرانی های آمریکا را کم اهمیت نمی دانم. من جزو کسانی هستم که نسبت به TikTok محتاط هستند زیرا خطر استفاده از آن برای جاسوسی وجود دارد. اما من همچنین می دانم که ایالات متحده به طور مشابه از مشاغل خصوصی برای جاسوسی از چین استفاده کرده است. هنگامی که چین در سال 2000 یک بوئینگ 767 جدید خریداری کرد تا معادل چینی Air Force One باشد، مقامات آمریکایی حداقل 27 حشره را در آن کاشتند.

من فکر می‌کنم ایالات متحده باید در مورد برخی مسائل، مانند روش بی‌احتیاطی شرکت‌های چینی برای صادرات مواد شیمیایی به مکزیک که به فنتانیل تبدیل می‌شوند، به چین فشار بیاورد. فنتانیل منشأ چینی هر سال هزاران آمریکایی را می کشد، و به سختی می توان فهمید که چرا مرگ و میر تعداد زیادی از آنها در دستور کار دوجانبه قرار ندارد.

اما ما به تواضع هم نیاز داریم. خود سیاستمداران، شرکت‌های داروسازی و تنظیم‌کننده‌های آمریکا به طرز فاجعه‌باری بحران مواد افیونی را به هم ریختند. چرا باید انتظار داشته باشیم که رهبران چینی بیشتر از رهبران ما به زندگی جوانان آمریکایی اهمیت دهند؟

آتش زدن یک سیاست نیست و شهروندان عادی چین را که بهترین امید آن کشور پس از خروج شی از صحنه هستند، بیگانه می کند. این بازی طولانی است.

لفاظی‌های ضد چینی و نگرانی‌های امنیتی بیش از حد، نژادپرستی نسبت به آمریکایی‌های آسیایی را تشدید می‌کند و باعث می‌شود چینی‌ها در آمریکا احساس نارضایتی کنند – و این به همه ما آسیب می‌زند. در سال 2020، 17 درصد از مدارک دکترای آمریکایی که در رشته علوم و مهندسی ارائه می‌شود، به دانشجویان چینی تعلق می‌گیرد که نشان می‌دهد ایالات متحده از فرار مغزها در چین سود بزرگی داشته است. اما این اکنون می تواند معکوس شود: یک نظرسنجی نشان داد که در میان دانشمندان چینی در آمریکا نگرانی عمیقی وجود دارد و 61 درصد گفتند که به ترک فکر کرده اند.

من از اقدامات پرزیدنت بایدن برای تقویت صنعت آمریکا و تلاش های چشمگیر او برای افزایش آمادگی نظامی در غرب اقیانوس آرام حمایت می کنم. اما بیایید بدانیم که مهم ترین گامی که می توانیم برای تقویت آمریکا در مقابل چین برداریم، ربطی به ارتش ندارد.

این صرفاً مقابله با ناکارآمدی آمریکا – از اعتیاد گرفته تا فقر کودکان و سیستم ناموفق ما در مراقبت از خانواده – و سرمایه‌گذاری در سیستم آموزشی ما است تا شهروندانی قوی‌تر و کشوری قوی‌تر تولید کنیم. این درسی است که باید از چین بگیریم، نه ملی‌گرایی خاردار، و بهترین راه برای ما برای مقابله با چالش چین است.

Heidi Avery

پنکه تی وی جنرال. کارآفرین. پیشگام زامبی مغرور. تحلیلگر. خالق شیطانی متعصب توییتر.

تماس با ما